دبیر کمیته شعار سال وزارت جهاد کشاورزی، در یادداشتی با بررسی ابعاد راهبردی امنیت غذایی در شرایط جنگ و منازعات ژئوپلیتیکی، بر ضرورت بازتعریف سیاست‌های تاب‌آوری، حفاظت از زیرساخت‌های حیاتی و تقویت دیپلماسی و حکمرانی غذایی کشور تأکید کرد.

جنگل‌های حرا فراتر از یک اکوسیستم ساحلی، زیربنای امنیت غذایی و قلب تپنده اقتصاد آبی ایران هستند که حفاظت از آن‌ها، تضمین‌کننده توسعه پایدار صنعت شیلات است.

تنظیم بازار، بیش از آنکه به ابزارهای فناورانه وابسته باشد، نیازمند برقراری تعادل پایدار میان عرضه و تقاضاست. تجربه سال‌های اخیر نشان داده است که هرگاه تولید، تأمین، توزیع و ذخایر راهبردی به‌صورت منسجم مدیریت شده‌اند، بازار نیز به ثبات رسیده است؛ اما در شرایطی که عرضه دچار اختلال شود، حتی پیشرفته‌ترین سامانه‌های الکترونیکی نیز قادر به جلوگیری از نوسانات قیمت نخواهند بود.

اصطلاح "caviar"(خاویار)  در اصل از عبارت فارسی «ماهی خاویار» به معنای «ماهی مولد تخم» گرفته شده است و از نظر تاریخچه این ماده غذایی معمولاً در منطقه پونتو-کاسپین به عنوان تخم نمک سود شده ماهیان خاویاری  شناخته می‌شود.

کشاورزی پایدار زمانی محقق می‌شود که زنجیره تولید به‌صورت منسجم و هدفمند عمل کند؛ از مرحله دانش و پژوهش تا رسیدن محصول به دست کشاورز.

تحولات پرشتاب و ناگزیر در محیط‌ کاری، پیچیدگی پدیده‌های نوظهور و ضرورت ارتقای کارآمدی نظام اداری، اقتضا می‌کند نگاه به حراست نیز هماهنگ با تحول در فرهنگ سازمان و متناسب با نیازهای به‌روزشده آن بازتعریف شود؛ رویکردی که حراست را از یک نهاد صرفاً نظارتی، به یک همراه، مشاور و تسهیل‌گر در تحقق اهداف سازمانی تبدیل می‌کند.

تأمین پایدار انرژی به‌ویژه برق، یکی از مهم‌ترین پیش‌نیازهای استمرار تولید در بخش کشاورزی و صنایع وابسته است. در شرایطی که کشور با افزایش کم‌سابقه دمای هوا، رشد مصرف برق و محدودیت در ظرفیت تولید نیروگاه‌ها مواجه است، مدیریت مصرف انرژی از یک توصیه صرف فراتر رفته و به ضرورتی ملی و راهبردی تبدیل شده است.

وزارت جهاد کشاورزی از معدود نهادهایی است که موفقیت آن نه با یک شاخص منفرد، بلکه با برآیند ده‌ها متغیر درهم‌تنیده سنجیده می‌شود.

در جهان امروز، کریدورهای حمل‌ونقل تنها مسیر جابه‌جایی کالا نیستند؛ بلکه بخشی از زیرساخت‌های قدرت، امنیت غذایی و رقابت ژئوپلیتیکی کشورها به شمار می‌روند. از همین منظر، حمله به پل راه‌آهن آق‌تکه‌خان در آق‌قلا را باید فراتر از یک حادثه عمرانی و در چارچوب تحولات راهبردی اوراسیا تحلیل کرد.

امروز مصلای تهران دیگر فقط محل اقامه نماز نبود؛ صحنه وداع ملتی بود که پس از ۱۲۰ روز انتظار، برای آخرین بار با رهبر شهید خود روبه‌رو شد. اشک، ذکر «حسین(ع)» و بغضی که گویی از عاشورای نخست در سینه‌ها مانده بود، تهران را بار دیگر به کربلا بدل کرد.