«طهران» قدیم را شهری با باغ‌های میوه از توت، گردو و خرمالو در دامنه البرز و دماوند تا مراتع و مزارع در پهنه ری و جنگل‌های انبوه در اطرافش می‌شناسند. «تهران» امروز، اگرچه کلان‌شهری است که در میان برج‌ها و بزرگراه‌های طولانی گم‌شده، اما همچنان سیما و ظرفیت کشاورزی خود را حفظ کرده است.

 

باغ‌های آلبالو، گیلاس، توت و خرمالوی کن و سولقان هنوز خاطره نشده‌اند. شهریار را همچنان به هلو، شلیل و زردآلوهای آبدارش می‌شناسند. سیب دماوند همچنان در صادرات بی‌رقیب است. هنوز هم بازار تجریش، میوه و سبزی منطقه شمیرانات را با آن آب‌وهوای دلچسب، روزانه عرضه می‌کند؛ گیلاس و آلبالوی ممتاز شمیرانات هم جای خود دارد.

 

گندم و جو و مزارع سبزیکاری «ملک ری» که سابقه‌ای تاریخی دارد، محصولات گلخانه‌ای، گل‌های شاخه‌بریده، قارچ خوراکی، کلزا و سبزی و صیفی را هم به سبد محصولات تولیدی پایتخت باید افزود. تهران با داشتن ۵۰ درصد گلخانه‌های گل شاخه‌بریده ایران، در تولید این محصولات مقام اول کشور را دارد.

از فیروزکوه و دماوند تا ری، پاکدشت و ورامین، از کن تا شهریار، محصولات باغی و کشاورزی ممتاز تهران همچنان تولید و روانه بازار می‌شود.

 

با مقیاس تقریبی ۲۰۰ هزار هکتار زمین کشاورزی که بیش از ۵۰ هزار بهره‌بردار در آن مشغول کار و تولید هستند، با بیش از ۴ هزار هکتار گلخانه که حدود ۳۰ درصد کل مساحت واحدهای گلخانه‌ای کشور را در برمی‌گیرد، و با تولید سالانه یک میلیارد و ۵۰۰ میلیون شاخه گل بریده و ۳۵ میلیون گلدان گیاهان آپارتمانی، تهران را نمی‌توان کلان‌شهری صرفاً سیاسی و اقتصادی، عاری از صنعت کشاورزی دانست.

 

 

تهران با ۱.۷ درصد سطح زیرکشت کشور، حدود ۵ درصد از محصولات باغبانی را تولید می‌کند که از لحاظ تولید، رتبه سوم کشور را به خود اختصاص داده است. در میان استان‌های کشورمان که گفته می‌شود رتبه سوم جهان را در تولید میوه‌های هسته‌دار دارد، تهران از نظر تولید این نوع میوه‌ها، رتبه نخست و از لحاظ تولید میوه‌های دانه‌دار، رتبه چهارم کشور را دارد.

 

همین ویژگی‌ها و ظرفیت‌ها کافی است تا وقتی مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور، به شمال شرق تهران سفر می‌کند، مهم‌ترین برنامه دیدار عمومی خود را به کشاورزان و دامپروران اختصاص دهد و پای صحبت‌های کشاورزان و باغداران این منطقه بنشیند؛ مردمی که با همه مشکلات و شرایط سخت، برای حفظ این صنعت و جایگاه، شبانه‌روز بر سر زمین‌های خود کار می‌کنند.

 

اتفاقاً غلامرضا نوری، وزیر جهاد کشاورزی، که در این جلسه حضور داشت، به همین ویژگی‌ها و ظرفیت‌های ویژه استان تهران در بخش کشاورزی اشاره کرد. او از سهم ۵ درصدی تولیدکنندگان تهرانی در سبد تولیدات کشاورزی کشور گفت و تأکید کرد که ظواهر شهری و صنعتی نتوانسته هویت کشاورزی را از سیمای تهران بگیرد.

 

تهران برای تهرانی‌ها، تهران‌شناسان و تهران‌گردها، فقط شهری با شناسنامه و جاذبه‌های تاریخی، سیاسی، فرهنگی و هنری یا صرفاً یک بازار بزرگ تجاری و مرکز خرید نیست. بلکه با همه ویژگی‌های ممتازش، با زمین‌های کشاورزی مرغوب و محصولات منحصربه‌فردش، می‌تواند مقصد «گردشگری روستایی» و «گردشگری کشاورزی» هم باشد. نامش را مهم نیست چگونه بنویسیم؛ به رسم قدیم «طهران» یا به خط جدید «تهران». هر چه باشد، این شهر شلوغ و پرجمعیتِ صنعتی‌شده، یک فرصت ارزشمند برای گذر به تاریخ و فرهنگ است؛ سفری از یک کلان‌شهر روشن و پرتکاپو به روستاها و باغ‌های پربرکت و پررونق، با زیست‌بومی شگفت‌انگیز. روح کشاورزی در تهران همچنان زنده است.